ettelaat newspaper

تاريخ خبر: دوشنبه 19بهمن 1388 ـ 23صفر1431 ـ 8فوریه 2010 ـ شماره 24685دوشنبه 19بهمن 1388 ـ 23صفر1431 ـ 8فوریه 2010 ـ شماره 24685

حسين (ع) چه مي‌خواست بگويد؟

مجموعه فرمايشات مقام معظم رهبري ـ پيرامون ماهيت قيام حسيني و عبرت هاي عاشورا ـ27

كشتي نجات تاريخ از راه رسيد

در اين‌جا يك كلمه راجع به تحليل حادثه عاشورا بگويم و فقط اشاره‌اي بكنم. كسي مثل حسين بن‌علي(عليه‌السلام) كه خودش تجسم ارزشهاست، قيام مي‌كند، براي اين كه جلوِ اين انحطاط را بگيرد؛ چون اين انحطاط مي‌رفت تا به آن‌جا برسد كه هيچ چيز باقي نماند؛ كه اگر يك وقت مردمي هم خواستند خوب زندگي كنند و مسلمان زندگي كنند، چيزي در دستشان نباشد.

امام حسين مي‌ايستد، قيام مي‌كند، حركت مي‌كند و يك تنه در مقابل اين سرعت سراشيب سقوط قرار مي‌گيرد. البته در اين زمينه، جان خودش را، جان عزيزانش را، علي اصغرش را، علي اكبرش را و عباسش را فدا مي‌كند؛ اما به نتيجه مي‌رسد.

رر؛ يعني دين پيامبر، زنده شده حسين بن علي است. آن روي قضيه، اين بود؛ اين روي سكه، حادثه عظيم و حماسه پُرشور و ماجراي عاشقانه عاشوراست كه واقعاً جز با منطق عشق و با چشم عاشقانه، نمي شود قضاياي كربلا را فهميد.

بايد با چشم عاشقانه نگاه كرد تا فهميد حسين بن علي در اين تقريباً يك شب و نصف روز، يا حدود يك شبانه روز ـ از عصر تاسوعا تا عصر عاشورا ـ چه كرده و چه عظمتي آفريده است! لذاست كه در دنيا باقي مانده و تا ابد هم خواهد ماند.

خيلي‌ها تلاش كردند كه حادثه عاشورا را به فراموشي بسپارند؛ اما نتوانستند. اينها توانستند اسلام را جاودانه كنند و دين مردم را حفظ نمايند.

ماجراي امام حسين، نجاتبخشيِ يك ملت نبود، نجاتبخشيِ يك امت نبود؛ نجاتبخشي يك تاريخ بود. امام حسين، خواهرش زينب و اصحاب و دوستانش، با اين حركت، تاريخ را نجات دادند.

السّلام عليك يا اباعبدالله و علي الارواح التي حلت بفنائك. عليك منا سلام الله ابداً مابقيت و بقي الليل و النّهار ولاجعله الله آخرالعهد منا لزيارتك. السلام علي الحسين و علي علي‌بن الحسين و علي اولاد الحسين و علي اصحاب الحسين.

گفتار چهارم

عبرت‌هاي عاشورا(4)

تكرار عاشورا، پيش‌ چشم انقلاب

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامي در ديدار فرماندهان گردانهاي عاشوراي نيروهاي مقاومت بسيج سراسر كشور (22/4/1371)

حادثه عظيم عاشورا، از دو جهت قابل تامّل و تدّبر است كه غالباً يكي از اين دو جهت، مورد توجّه قرار مي‌گيرد. در اين‌جا مي‌خواهيم آن جهت دوم را، بيشتر مورد توجّه قرار دهم.

درس‌هاي عاشورا

جهت اوّل، درس‌هاي عاشوراست. عاشورا پيام‌ها و درس‌هايي دارد. عاشورا درس مي‌دهد كه براي حفظ دين، بايد فداكاري كرد. درس مي‌دهد كه در راه قرآن، از همه چيز بايد گذشت. درس مي‌دهد كه در ميدان نبرد حقّ و باطل، كوچك و بزرگ، زن و مرد، پير و جوان، شريف و وضيع و امام و رعيّت، با هم در يك صف قرار مي‌گيرند. درس مي‌دهد كه جبهه دشمن با همه توانايي‌هاي ظاهري، بسيار آسيب‌پذير است. (همچنان كه جبهه بني‌اميه، به‌وسيله كاروان اسيران عاشورا، در كوفه آسيب‌ ديد، در شام آسيب ديد، در مدينه آسيب ديد، و بالأخره هم اين ماجرا، به فناي جبهه سفياني منتهي شد.) درس مي‌دهد كه در ماجراي دفاع از دين، از همه چيز بيشتـر، بـراي انـسان، بـصيـرت لازم است. بي‌بصيرت‌ها فريب مي‌خورند. بي‌بصيرت‌ها در جبهه باطل قرار مي‌گيرند؛ بدون اين‌كه خود بدانند.

همچنان كه در جبهه ابن‌زياد، كساني بودند كه از فسّاق و فجّار نبودند، ولي از بي‌بصيرت‌ها بودند.

اين‌ها درس‌هاي عاشوراست. البته همين درس‌ها كافي است كه يك ملت را، از ذلّت و عزّت برساند. همين درس‌ها مي‌تواند جبهه‌ كفر و استكبار را شكست دهد. درس‌هاي زندگي سازي است. اين، آن جهت اوّل.

عبرت‌هاي عاشورا

جـهـت دوم از آن دو جـهتي كـه عـرض كـردم، «عبـرت‌هاي عاشورا»ست. غير از درس، عاشورا يك صحنه عبرت است. انسان بايد به اين صحنه نگاه كند، تا عبرت بگيرد.

يعني چه، عبرت بگيرد؟ يعني خود را با آن وضعيت مقايسه كند و بفهمد در چه حال و در چه وضعيتي است؛ چه چيزي او را تهديد مي‌كند؛ چه چيزي براي او لازم است؟ اين را مي‌گويند «عبرت». شما اگر از جاده‌اي عبور كرديد و اتومبيلي را ديديد كه واژگون شده يا تصادف كرده و آسيب ديده؛ مچاله شده و سرنشينانش نابود شده‌اند، مي‌ايستيد و نگاه مي‌كنيد، براي اين‌كه عبرت بگيريد. معلوم شود كه چطور سرعتي، چطور حركتي و چگونه رانندگي‌اي، به اين وضعيت منتهي مي‌شود.

اين هم نوع ديگري از درس است؛ اما درس از راه عبرت‌گيري است. اين را قدري بررسي كنيم.

codex20x

page03

ارسال خبر از طريق ايميل

نسخه مناسب چاپ

PDF صفحات روزنامه